De Vlaamse regering heeft bijna 3 miljard euro geïnvesteerd in Brussels Airport, gepresenteerd als een strategische zet om de sector in eigen handen te houden. Ondanks beloften over groei en dividend, leidt de investering tot een enorme schuldenlast en ontevredenheid onder belastingbetalers. Zes maanden later blijkt de operatie problematisch, met lange wachttijden en financiële tekorten, waardoor de oorspronkelijke beloftes niet worden waargemaakt.
Het Vlaams Parlement debatteerde over de sterke toename van de Vlaamse schulden, die met 6,8 miljard euro en 13,5 % is gestegen tot 91,6 % van de lopende ontvangsten, en over de omvangrijke overheidsparticipaties, met name in Brussels Airport Company. De oppositie hekelt de groeiende schuldenberg en de vermeende ondoordachte investeringen, terwijl de regering stelt dat participaties noodzakelijk zijn maar wel terughoudend en weloverwogen moeten gebeuren. Het debat benadrukt de spanning tussen financiële verantwoordelijkheid en de rol van de overheid in de private sector.
Vlaanderen gaf in 2025 bijna 20 miljard euro aan subsidies, een stijging van bijna een miljard ten opzichte van 2024, en de uitgaven naderen in 2026 de 20‑miljardgrens. Hoewel een groot deel van dit bedrag basisfinanciering is, blijft het onderliggende probleem bestaan: de subsidiepot groeit ongestoord terwijl de federale overheid elke euro in tien stukken moet opdelen. Er is dringend een fundamenteel debat nodig over welke subsidies kerntaken van de overheid zijn en welke discretionaire uitgaven onnodig zijn, zodat er in tijden van bezuinigingen effectief kan worden besnoeid.
De Vlaamse regering moet het subsidiebeleid transparanter maken en de effectiviteit ervan opnieuw evalueren, omdat het huidige subsidieregister en beleid sterk onder vuur liggen. Het subsidiebedrag is van 18,8 mlrd € in 2024 gestegen naar 19,5 mlrd € in 2025, en de oppositie eist een vaste publicatiedeadline om toekomstige vertragingen te voorkomen. Kritiek wordt geuit op de groeiende uitgaven, die als verspilling worden gezien, terwijl andere overheden hun budgetten strak moeten beheren.
Hans Bonte stelt dat de Vlaamse Regering geen concreet project heeft, ondanks de belofte van een begrotingsevenwicht in 2027 en voldoende belastinginkomsten. Het probleem ligt volgens hem niet in de inkomsten, maar in de ongebreidelde uitgavendrang van partijen die een te grote staat verkiezen. Hij roept op tot stoppen met schulden maken en het voorkomen dat de belastingbetaler de kosten van een steeds groter wordende overheid draagt.
De Vlaamse regering besteedt miljoenen belastinggeld aan regionale luchthavens, terwijl scholen en woonzorgcentra geen airconditioning hebben en dringend behoefte hebben aan betere voorzieningen. Deze luchthavens blijven afhankelijk van subsidies en hun financiële resultaten tonen aan dat hun voortbestaan onzeker is. Het belastinggeld moet volgens de schrijver worden ingezet voor zaken die de burger direct ten goede komen, zoals leerlingenvervoer, schoolgebouwen en zorgcentra.
Het Rekenhof bevestigt dat de Vlaamse schuld in 2026 met 6,8 miljard euro (+13,5 %) is gestegen, waardoor de schuldratio nu 91,6 % van de inkomsten bedraagt, ver boven de norm van 65 %. De netto-actiefpositie is gedaald tot -13,3 miljard euro, en de vorderingensaldo verslechtert van -2,9 naar -3,6 miljard euro, mede door een onjuiste boeking van Europese fondsen. Bovendien wijst het Rekenhof op een onhoudbare Oosterweel‑financiering van 7,5 miljard euro, waarvan een extra lening van 1,65 miljard euro in 2035 tot minstens 2,8 miljard euro extra schuld leidt. De Raad benadrukt structurele tekortkomingen in transparantie en parlementaire controle, en pleit voor een onafhankelijke analyse en een duurzaam meerjarenplan om de schuldgraad te verlagen.
De Vlaamse Regering heeft onverwacht besloten om vanaf september geen schoolbussen meer in te zetten, zonder overleg of uitleg, en met een afwezige minister De RIdder tijdens een plenaire zitting. De aanwezige ministers konden de vragen niet beantwoorden, wat leidt tot onduidelijkheid en gebrek aan parlementair respect. Deze besluitvorming wordt door de auteur als totaal onaanvaardbaar en onwaardig voor de parlementaire democratie bestempeld.
Jarenlang verfoeide de partij van minister-president Diependaele het PS-model. Dat model van cliëntelisme en overdreven overheidsuitgaven leidde Wallonië en Brussel naar de afgrond. Toch is dit de politiek die men nu in Vlaanderen voert.
Het is niet aan de minister-president om ons te zeggen bij welke mutualiteit we lid moeten worden. Laat mensen vrij te kiezen en geef ze niet meer keuze daar in. Reclame maken voor de eigen zuil is ook geen antwoord op het gebrek aan hervormingsdrang van verzuilde organisaties. Dan moet je juist pleiten voor minder verzuiling en meer privaat initiatief, zodat patiënten net meer keuzevrijheid krijgen. Zijn oproep gaat zo puur om macht, niet om betere dienstverlening of een robuuster sociaal model.
België blijft de slechtste leerling van de Europese begrotingsklas. Met de huidige financieringswet is een federale begroting in evenwicht bijna onmogelijk. Maar ook Vlaanderen staat in het rood. Orde op zaken vraagt inspanningen van alle overheden.
De Vlaamse regering geeft jaarlijks meer dan 18 miljard euro aan subsidies zonder duidelijke regels, wat leidt tot een ondoorzichtig subsidieregister en groeiende staatschuld. Egbert Lachaert wil hier een einde aan maken door twee maatregelen: het invoeren van vaste subsidiereglementen met duidelijke criteria en het verplichten van parlementaire goedkeuring voor subsidies aan specifieke organisaties. Deze voorstellen moeten transparantie, gelijkheid en democratische controle waarborgen, vergelijkbaar met de manier waarop lokale subsidies worden beheerd.
De oppositiepartij Anders heeft in het Vlaams Parlement een voorstel ingediend om de lijststem af te schaffen, een maatregel die ook door andere partijen wordt gesteund en al op federaal niveau in het regeerakkoord is opgenomen. Het doel is om te voorkomen dat kandidaten met minder voorkeurstemmen een zetel krijgen ten koste van populairdere kandidaten die lager op de lijst staan, zodat elke stem even zwaar weegt. Terwijl partijen als CD&V, Vlaams Belang en Anders het afschaffen ondersteunen, blijven Groen en Vooruit tegen, omdat zij de huidige regels rond lijstposities en regionale vertegenwoordiging willen behouden.
De Vlaamse regering wordt beschuldigd subsidies ondoorzichtig en zonder parlementaire toets te verstrekken, vaak aan vrienden of partijgenoten, terwijl er dringende problemen zijn zoals wachtlijsten in de zorg, een vergunningenmoeras en dalende onderwijskwaliteit. Deze subsidies omzeilen het parlement en eindigen vaak in de media, wat leidt tot politieke conflicten. Het artikel roept op tot een focus op de echte problemen van de burgers in plaats van op vriendjespolitiek en geldverspilling.
De Vlaamse regering manipuleert de schuldgraad door deze te berekenen ten opzichte van het bruto regionaal product in plaats van de jaarlijkse inkomsten, waardoor de schuld op papier van bijna 100 % naar slechts 15 % lijkt te dalen. In werkelijkheid stijgt de schuld met bijna 35 % en blijft de begroting structureel in het rood, met een verwachte tekorten van minstens 700 miljoen euro in 2027. Kritische politici stellen dat de regering te veel uitgeeft, onvoldoende hervormingen doorvoert en de financiële situatie misleidend presenteert, waardoor er dringende structurele hervormingen en een kleinere overheid nodig zijn.