Jarenlang verfoeide de partij van minister-president Diependaele het PS-model. Dat model van cliëntelisme en overdreven overheidsuitgaven leidde Wallonië en Brussel naar de afgrond. Toch is dit de politiek die men nu in Vlaanderen voert.
Jarenlang verfoeide de partij van minister-president Diependaele het PS-model. Dat model van cliëntelisme en overdreven overheidsuitgaven leidde Wallonië en Brussel naar de afgrond. Beide gewesten kampen met grote schulden, slagen er niet in hun kerntaken te vervullen en bovenal werkte het model totaal niet, waarbij de overheid telkens tussenkwam in het ondernemingsleven via subsidies, eigen investeringen (een eufemisme voor schulden maken), enzovoort.
Waar men rekende op jobgroei en economische opleving, leidde dit model tot een niet-financierbare overheid die steeds meer inkomsten nodig had, investeerde in zaken die snel door de markt werden achterhaald en finaal vooral de private bedrijvigheid verstikte. Het resultaat was nog minder economische groei en aanhoudende werkloosheid, met uiteindelijk ook een overheid zonder centen.
Ook deze Vlaamse Regering dreigt dezelfde weg op te gaan. De drie coalitiepartners N-VA, CD&V en Vooruit rollen elke week over straat, maar raken het telkens snel eens om honderden miljoenen uit te geven aan zaken waarmee ze zich eigenlijk niet zouden moeten bemoeien.
De grootste trekpleister van dit vernieuwde geloof in staatskapitalisme met Vlaams geld is de aankoop van de private aandelen in Brussels Airport Company voor 2,7 miljard euro. In de markt is algemeen bekend dat er te veel werd betaald voor die aandelen, maar de Vlaamse minister van Begroting Ben Weyts pakte uit: eindelijk maken we van de luchthaven van Zaventem een Vlaamse luchthaven! Met een Vlaamse leeuw erop! Hoera.
Was het nodig om bijna 3 miljard euro uit te geven aan een goed werkende luchthaven? Nee, totaal niet. De federale overheid beschikt via de FPIM over een blokkeringsminderheid in Brussels Airport Company. Dat volstaat ruimschoots om als overheid een vinger in de pap te houden. Laat de rest over aan de privésector en private investeerders. Belastinggeld dient niet om ondernemer te spelen.
Toch doet de Vlaamse Regering keer op keer hetzelfde. BAC was nog maar het begin.
Nadien volgde de deal om voor 1,5 miljard euro aandeelhouder van Fluvius te worden en zo baas te spelen over het laagspanningsnet. Is dat nodig? Niet per se. Ook hier had men private kapitaalinbreng kunnen overwegen, maar dat was zelfs geen optie.
Er werd bovendien nog eens een Defensiefonds opgericht door deze Vlaamse Regering, want op die markt zouden zaken te doen zijn, dixit de Vlaamse regeringsleiders. De markt voor defensiebedrijven is compleet oververhit. Alle landen investeren volop in defensie en willen hetzelfde materieel aankopen. De prijzen stijgen dan ook zienderogen. Wat is dan de noodzaak voor de Vlaamse Regering om in die markt kapitaal te injecteren? Niemand heeft dat nodig. Toch leek het bijna een principiële zaak om te investeren. Staatskapitalisme ten top.
De subsidieziekte heeft daarnaast ongeziene proporties aangenomen in Vlaanderen. Bij gebrek aan andere creatieve financiële pistes strooit de Vlaamse Regering met maar liefst 97.000 subsidies, terug te vinden in het Vlaamse subsidieregister. Een kat vindt er haar jongen niet in terug.
Vandaag kwam er een nieuwe klapper bij. Busbouwer Van Hool sloot enige tijd geleden de deuren en het bedrijfsterrein in Koningshooikt staat te koop. Een voorzichtige overheid zou daarbij denken: heel goed, hopelijk komt er een interessante ondernemer met kapitaal die met de site aan de slag gaat. Niet zo bij deze Vlaamse Regering, die zich als een ware PS-adept en staatskapitalist pur sang in de strijd gooit om de grond te verwerven, want daar zouden economische activiteiten kunnen plaatsvinden en jobs kunnen worden gecreëerd. Uiteraard. Maar in een vrije markt bepalen private ondernemers het best welke bedrijven potentieel hebben. Privaat kapitaal zal het risico nemen om daarin te investeren. Daar heeft men de Vlaamse Regering niet voor nodig.
Het meest pijnlijke gevolg van dit etatistische beleid is dat de Vlaamse overheid, die onder liberaal minister Dirk Van Mechelen ooit quasi schuldenvrij was, vandaag op weg is naar een schuld die meer dan 100% van de jaarlijkse ontvangsten bedraagt. Waar Vlaanderen vroeger wilde concurreren met de topregio's van Europa, zoals Nederland, evolueren we steeds meer naar een model dat zijn failliet al heeft bewezen in Brussel en Wallonië.
Vlaanderen verdient echt beter.
